• Open Atelierdagen Coevorden

    20 september 2020

    Eén weekend per jaar kun je vrijblijvend bij ons binnen lopen tijdens de Open Atelierdagen van Coevorden. Dat is nu 3 en 4 okt. van 11-17 uur. We houden ons aan de richtlijnen, dus save om langs te komen.

    We hebben vorig jaar veel mensen blij kunnen maken met een werk van ons en dat was fantastisch!

    Ook hebben we weer een heel aantal (niet ingelijste) werken van Ton uitgezocht dat voor een hele aantrekkelijke prijs verkocht mag worden.

    Er zijn veel ateliers open (zie http://oad.datagate.nl/), dus kies er een aantal uit en kom gezellig langs!

    Meer info op www.tonterlinden.com en www.gerttabak.com

     

    Delen wordt zeer op prijs gesteld!

     

    (sieraden-kunstenares Lammy Cremer heeft om persoonlijke redenen afgezegd)

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1 keer bekeken

  • The making of

    20 maart 2020

    Het derde beeld in de serie 'Souvenir dei Romani' staat inmiddels in mijn atelier. Deze serie is geinspireerd op bodemvondsten uit het oude Romeinse rijk. Het zijn fragmenten van grote marmeren beelden die door de eeuwen heen in styukken gebroken zijn. Ik zo'n brok marmer zie je soms nog prachtige delen van het menselijk lichaam. Die wil ik laten zien; dat boeit me.

    Ik heb dit beeld, eigenlijk een reliëf, het laten gieten bij MTW in Groningen. Nou ja, 'gieten' dekt de lading helemaal niet, want ze doen veel meer dan dat; en met een enorme kennis van het vak.

    Na het maken van de mal, om het originele beeld in was, is er een nieuw wasmodel gegoten, die ik een beetje bijgewerkt heb. Dit wasmodel is vervolgens, met een giet- en ontluchtingskanalen ingevormd, waarna daarna de uitstookvorm eromheen komt. Als het wasmodel er vervolgels uitgestookt is kunnen de holtes opgevuld worden met vloeibaar brons. Na het bronsgieten wordt het gips om het bronzen beeld afgeslagen. Nog steeds met de giet- en ontluchtingskanalen eraan die ook volgelopen zijn met brons. Ze worden van het beeld afgezaagd en/of afgefreesd; kleine oneffenheden worden weggewerkt. Het is dit keer een reliëf, dus aan de achterkant wordt een construktie gelast om het in een muur of op een steen te kunnen bevestigen. Daarna wordt het gezandstraald. Het beeld is nu goudkleurig. Kleine oneffenheden werk ik het nog wat bij met een dremel. Vervolgens worden aan de onderkant...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 889 keer bekeken

  • Terug in het atelier

    11 februari 2020

    Vorige week eindelijk weer in het atelier. De werken die terug gekomen zijn van de expo in Hoogeveen van mijn partner Ton staan nog op de grond. De werken aan de muur moeten opgeborgen worden in de opslagruimte zodat die werken van de grond weer aan de wanden kunnen. Verder ook alles opgeruimd en schoongemaakt zodat het lekkerder werkt in de komende dagen. 

    Een snelle schets in Oostindische inkt van eenjarige papavertjes gaat Ton verder afwerken. Voor hem lekker om hier mee te beginnen, want ook hij is lang niet aan het aquarelleren of pastelleren geweest. Het resultaat mag er zijn.

    Zoals ook al is gebleken uit mijn vorige teksten ben ik altijd al geinspireerd door het mannelijk lichaam. Vroeger in de jaren 80 van de vorige eeuw was dat niet anders. Ik maakte een wanddecoratie op een houten raamwerk, met kippengaas en lappen gedrenkt in gips een mannentors. Bladeren takjres, schors en denneappels doopte ik ook in gips en legde dat erom heen. Het geheel van 150 cm breed en 100 cm hoog en hing in mijn witte Woonkamer aan de muur. Deze oude zwart-wit foto geeft een impressie.

    Mijn vorige beeld waren de 2 handen in de serie 'Souvenir dei Romani', met als titel 'Verbondenheid'. Ik ben er zeer tevreden over, daarom heb ik er een mal van laten maken bij Museum Technische Werken in Groningen, zodat het in een kleine oplage te koop is.

    Met de handen als uitgangspunt is er in de afgelopen dagen weer een beeld bij gekomen in de serie, maar de titel ga ik nog bedenken. Gisteren heb ik het wasbeeld weggebracht naar de bronsgieter en op de Open Atelier Dagen van Coevorden op 14 en 15 maart van 11-17 uur, zal het in het atelier te zien zijn. 

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 121 keer bekeken

  • Atelierwerk moet wachten

    29 januari 2020

    Ik werk al maanden niet meer in het atelier, hoewel ik vaak in gedachte bezig ben met het maken van nieuwe beelden. Toch komt het er niet van. Mijn privé omstandigheden zijn dusdanig veranderd dat er geen tijd voor is. 

    Wel schrijf ik momenteel weer aan de biografie van mijn partner Ton ter Linden. Dit is ook iets dat ik heel graag doe. Ik moet keuzes manken; en dat is altijd moeilijk. Dat ik nu voor de biografie kies, komt ook omdat Ton er nu nog is; hij is op dit moment 84. Regelmatig interview ik hem zodat ik weer een stuk kan schrijven. Die persoonlijke herinneringen heb ik zeker nodig voor het begin van het boek, want toen kende ik hem natuurlijk nog niet. Het zijn fascinerende verhalen met veel impact, die Ton heel erg hebben gevormd tot de man die hij is geworden. Dat geldt natuurlijk  eigenlijk voor ons allemaal, maar niet iedereen maakt zulke heftige en bijzondere dingen mee als hij. Ik schrijf langzamerhand naar de fase in zijn leven toe wanneer hij zijn beroemde tuinen in Ruinen (Dr) ontwikkelt. Boeiend!

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 109 keer bekeken

  • Eén van de mooiste galeries in het noorden!

    16 juli 2019

    Mijn partner Ton ter Linden exposeert op dit moment, met impressionistische aquarellen en pastels, in Kunsthuis Venendal in Hoogeveen.

    Bij de inrichting waren we er voor het eerst en we keken onze ogen uit.

    Dit voormalige museum in het statige gebouw is een uitstekende ambiance voor een galerie. Nou ja, galerie? Het is veel meer dan dat!

    In de mooie grote ruimtes komen de kunstwerken goed tot hun recht.

    De 4 kunstenaars die er nu exposeren hebben divers werk en dat bijt elkaar beslist niet, nee, het is juist een inspirerende combi!

    Elke vrijdag, zaterdag en zondag open van 13-17 uur. Doen!

     Van hun site www.huizevenendal.nl gehaald:

    Het enige museum dat Hoogeveen telde, Museum de 5000 Morgen, sloot in 2015; sindsdien was het monumentale pand aan de Hoofdstraat niet in gebruik.

    Dat was natuurlijk erg jammer en een gemis voor de gemeente, want het is een van de oudste panden van Hoogeveen en kent een rijke geschiedenis.

    De eigenaren van het pand hebben, samen met een groeiende groep vrijwilligers Kunsthuis Venendal in 2018 gevormd tot een aansprekend geheel.

    Kunsthuis Venendal biedt niet alleen boeiende exposities voor elke kunstliefhebber, maar ook ruimte voor activiteiten, muziek, vergaderingen, lezingen, literatuur en zelfs trouwerijen.

    De koffiehoek en de museumwinkel maken het plaatje compleet.

    Vanaf de opening op 16 december 2017 is gebleken, dat dit initiatief op groot enthousiasme kan rekenen. Wij hopen elke twee maanden met nieuwe exposities dit enthousiasme hoog te houden.

    Huize Venendal . . . een rijke historie!

    De geschiedenis van het pand gaat terug tot de zeventiende eeuw, maar daarvan is alleen nog de kelder over. Het pand zelf stamt grotendeels uit 1888.

    De naam 'huize Venendal is historisch gezien eigenlijk niet juist Het gebouw maakte ooit deel uit van het landgoed Venendal, gesticht door Hendrik Schaep. Dit pand was het poorthuis annex schuur, koestal en knechtenwoning.

    Het oude Huis Venendal stond waar we nu Hoofdstraat 7 vinden. Dat was gebouwd rond 1646.

    Het poorthuis liep door tot over de huidige straat, tot aan het water van de Eerste Wijk, nu Hoofdstraat.

    Ons huize Venendal heeft in de basis een geschil tussen Hendrik Schaep en Johan van Echten. Hendrik wilde zijn landgoed uitbreiden en een bestaande poort verplaatsen. Het gebied werd hem in 1653 geschonken door Johan van Echten. Johan weigerde echter om daadwerkelijk met de grond over de brug te komen, en liet er zelf een meierwoning neerzetten. Pas in 1662 werd er een overeenkomst gesloten tussen Schaep en de erven van Johan van Echten. Schaep kreeg het land, liet de woning ombouwen tot poorthuis, legde er een wijk en een singel omheen, waardoor het hele landgoed was afgeschermd van ongewenst bezoek.

     In het pand is een gevelsteen uit 1653 in een muur gemetseld. Het herinnert aan de toezegging of de bouw van de meierwoning. Twee andere stenen zijn erbij gevoegd, herinnerend aan de vorming van het huidige pand.

    Na het overlijden van Hendrik Schaep in 1668 heeft het gebouw vele eigenaren gekend. Het bleef steeds een ondersteunende functie houden van het hoofdgebouw.

    Na het uiteenvallen van het landgoed Venendal verdween het poortgedeelte, kwam er een nieuwe woning (1857), in 1888 voorzien van een geheel nieuw voorkomen. Dit naar een ontwerp van gemeentearchitect Hendrik Hoegsma. Het oude bijgebouw werd een herenhuis.

    De eerste museale bezetting, Hoogeveens Museum Venendal, werd geopend op 5 mei 1977. In 2001 kwam voor dit museum de uitbreiding op de achterzijde.

    (naar historisch onderzoek door Albert Metselaar ) 

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 430 keer bekeken

  • Handen (zie ook 'Handen' van 29 okt. 2017)

    20 januari 2019

    In de serie 'Souvenir dei Romani' heb ik nu een beeld gemaakt van twee handen die elkaar vasthouden. Hier zit aardig wat symboliek in: het laat een verbintenis of een overeenkomst zien; het kan vriendschap, liefde of een ontmoeting weergeven; of het sluiten van vrede. 

    Handen zijn fascinerend. Ze vertellen je veel van de mens die er aan vast zit.

    Handen schilderen, tekenen, hakken of boetseren is nog niet zo makkelijk. Als kijker zie je meteen of het klopt of niet. Ik heb daarom ook lang aan dit beeld gewerkt, en ik denk dat het nu wel af is, op een kleine afwerking na als het gegoten is.

    Afgelopen 17 januari heb ik het wasmodel naar mijn bronsgieter Ieme gebracht van Ateliers Museum Technische Werken in Groningen. Hij gaat er een mal op maken, daarna wordt het in brons gegoten waarna het op RVS pootjes, iets van de grijze stenen sokkel af, komt te staan. Ik denk dat het patin van de handen zelf grijsgroen wordt; niet al te donker. Het is altijd een beetje wikken en wegen wat het mooist is, dus het blijft een spannend gebeuren.

    Het zal voor het eerst te zien zijn op de Open Atelierdagen Coevorden op 9 en 10 maart 2019.  

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 668 keer bekeken

  • Nieuw fotolab: 'n stuk goedkoper!

    15 december 2018

    Ik ben erg content met mijn nieuwe fotolab. Dit bedrijf print mijn foto's echt prachtig, en de kwaliteit is perfect.

    De foto's op de expositie 'Landschappen rond het Posthuys' in het Posthuys zijn allemaal eenvoudig te bestellen. Op de flyers daar aanwezig kun je lezen hoe het in z'n werk gaat. Er zijn 3 maten, en dus 3 prijzen. Ik ga de levering meteen regelen zodra je hebt doorgegeven welke foto('s) je bestelt. 

    De nieuwe lage prijzen gelden ook voor alle foto's op deze site. In het menu op deze site kun je alle info vinden.

    Hieronder de flyers die ook in het Posthuys liggen.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 234 keer bekeken

  • Fotoshoot bronsgieter

    25 september 2018

    Het is al een half jaar geleden dat ik op dit blog schreef. Dat betekent niet dat er in de tijd niets gebeurd is. Het was zelfs behoorlijk druk met van alles, dus het atelier schoot er bij in. Het voorjaar en de zomer is voor ons altijd een drukke tijd omdat er dan veel te doen is in onze tuinen. Daarnaast maak ik voor diverse magazines producties met fotografie en tekst, en daar zat wel een onderwerp bij dat een relatie heeft met het maken van beelden. Ik mocht namelijk voor het magazine Noorderland (Nr. 8; verschijningsdatum 27 nov. 2018) een fotoreportage schieten bij mijn bronsgieter, Ateliers Museum Technische Werken in Groningen (https://ateliersmtw.nl/).

    Ateliers MTW, Groningen

    De fotoshoot ging vooral over het bronsgieten, en alles wat daarbij komt kijken. Zeer interessant! Leider Ieme is door mijn collega Jolanda de Kruyf geinterviewd. Ik ben zeer benieuwd hoe het rtikel van zo'n 8 pagina's eruit zal zien.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 264 keer bekeken

  • Beelden met rotzooi uit de natuur

    10 februari 2018

    Zoals bij veel collega’s is de natuur ook vaak mijn inspiratiebron bij het maken van beelden. Ik zet meestal de natuurlijke realiteit niet om naar een object die een eigen werkelijkheid creëert, maar ik voeg vindsels uit de natuur toe aan mijn beelden. Soms zijn die vindsels de aanleiding voor het maken van het beeld; ook komt het voor dat ik takjes, bladeren met een mooie nervatuur, en/of stukjes schors gebruik om een illusie te wekken van oorspronkelijkheid of natuurlijkheid. Het is fascinerend voor mij om zo te werken, en het levert in brons gegoten vaak ook erg mooie effecten op. Het is geen gemakzucht – ik zou die takjes, of die textuur van schors, ook in was na kunnen maken - maar ik vind het juist zo boeiend om het ‘echte’ materiaal te gebruiken. Het heeft voor mij iets ontroerends. Dat komt misschien omdat het vergankelijke materiaal gevangen wordt in brons, waardoor de schoonheid ervan blijvend is. Soms krijgt het ook iets sprookjesachtigs, zoals deze tuinwezentjes. Ze zijn gegoten en gepatineerd bij de bronsgieterij in Vroenhoven (B) (http://artandcraft.nl/). Het zijn unica's (inmiddels verkocht).

     'Naar het licht' - natuurlijk materiaal en was)

     'Naar het licht' (brons)

     'Triomf' (brons)

     bij de bronsgieter . . .

    Ook bij het beeld 'Icarus' heb ik takjes, schors e.d. gebruikt om de vleugels te maken.

     natuurlijk materiaal en was

    Bij mijn nieuwste beeld 'Restvormen I' (zie hieronder) heb ik geen materiaal uit de natuur gebruikt, maar bij het volgende beeld , dat een afgeleide is van 'Restvormen I', ga ik dat wel weer doen. Ik kan me er nu al op verheugen, maar ik moet nog even wachten tot het einde van deze maand, want dan komt mijn wasmodel weer terug van de gieter en kan ik er mee aan de slag. Ik hou je op de hoogte.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 560 keer bekeken

  • Het ontstaan van Icarus

    30 januari 2018

    Toen we nog maar pas in De Veenhoop (frl) woonden maakte ik kennis met beeldhouwster Els van der Glas uit Boornbergum, een buurdorp. Die kennismaking is uitgegroeid tot een hechte vriendschap, met als basis onze fascinatie voor de kunsten. Ze nodigde me uit om eens bij haar in het atelier te komen werken. Een slimme zet, want ik kon er door allerlei redenen niet toe komen om weer eens een beeld te maken. De fotografie, de tuin, de galerie en 'het leven van alledag' namen, mer dan mij lief was, veel tijd in beslag. Met een anatomieboek bij de hand ben ik aan een kleine tors begonnen in zwarte boetseerwas. Het ging me goed af - het was inspirerend om met Els samen te werken - en het duurde niet lang of de passie had me in zijn greep.

     

    De kleine tors stond daarna dagen op de eettafel in ons eigen huis, maar naar mate ik het vaker zag voldeed het me toch niet helemaal. Dat is het mooie van het constant weer opnieuw naar je werk kijken: op een gegeven moment zie je wat er niet goed is, of wat er aan veranderen moet. Ik nam het besluit om er armen aan te maken met vleugels, zodat het de tors van Icarus kon worden. Ik prikte aluminiumdraad in beide schouders en boetseerde de armen er omheen. De vleugels werden opgebouwd uit takjes uit de tuin, met stukjes schors en jute. De natuurlijke materialen zouden later vast mooi uitkomen in brons, was de gedachte. Met touw, in vloeibare was gedompeld, suggereerde ik dat de vleugels goed vast zaten aan de armen. Een smal riempje van een oud horloge van mijn moeder maakte de vleugels vast aan de tors. Nu had ik er een goed gevoel bij; er zat een mooie spanning in het beeld.

         Icarus in boetseerwas

    Bij Ateliers Museumtechnische Werken in Groningen (www.ateliersmtw.nl) liet ik een mal maken zodat ik in een oplage kon werken. Op die manier konden er een aantal versies gemaakt worden (8); bovendien kon ik bij elk exemplaar iets eigens toevoegen, en was er voor de kunstliefhebber iets te kiezen. Het was spannend om het eerste bronsgietsel op te halen. Ik was er erg verguld mee. De man van Els heeft het beeld gepatineerd in een mooie warmbruine kleur, dat paste prachtig bij het ruwe brok onyx dat ik in Soest had gevonden, en als sokkel moest dienen.

       

    Het geheel is fascinerend geworden; en het beeld was ook meteen verkocht, zodat ik nummer 2 en 3 heb kunnen laten gieten. Ook daar is er weer één van verkocht. Nu staan er weer 2 in ons atelier. Beiden zijn toch iets verschillend van elkaar. Nog steeds als ik ze zie, ben ik er blij mee.

    De figuur Icarus uit de Griekse mythologie heeft me altijd gefascineerd. Hoe hij met die zelfgemaakte vleugels te dicht bij de zon vloog, zodat de bijenwas smolt waar ze mee gemaakt waren, en hij in de Egeïsche Zee stortte. Al of niet op een rots. Veel kunstenaars spreekt dit gegeven aan. Meestal zie je op schilderijen of in beelden een naar beneden dwarrelende Icarus, of hij is al te pletter gevallen. Niet erg opwekkend eigenlijk: 'hoogmoed komt voor de val'.

    Ik wil met mijn beeld een andere kant van Icarus tonen. Aan de houding van de tors is goed te zien dat hij op het punt staat het luchtruim te kiezen en er helemaal, vol vertrouwen, voor gaat. Er spreekt iets heel positiefs uit deze versie, want het noodlot dat hem treft kent hij immers nog niet. Het is misschien wel een metafoor over hou je zou moeten leven: je angsten overwinnen en er helemaal voor gaan wat je ook doet, of wil doen.

    Icarus (brons op onyx) €1450 incl. btw

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1022 keer bekeken

  • Meer blogs >>