• Eén van de mooiste galeries in het noorden!

    16 juli 2019

    Mijn partner Ton ter Linden exposeert op dit moment, met impressionistische aquarellen en pastels, in Kunsthuis Venendal in Hoogeveen.

    Bij de inrichting waren we er voor het eerst en we keken onze ogen uit.

    Dit voormalige museum in het statige gebouw is een uitstekende ambiance voor een galerie. Nou ja, galerie? Het is veel meer dan dat!

    In de mooie grote ruimtes komen de kunstwerken goed tot hun recht.

    De 4 kunstenaars die er nu exposeren hebben divers werk en dat bijt elkaar beslist niet, nee, het is juist een inspirerende combi!

    Elke vrijdag, zaterdag en zondag open van 13-17 uur. Doen!

     Van hun site www.huizevenendal.nl gehaald:

    Het enige museum dat Hoogeveen telde, Museum de 5000 Morgen, sloot in 2015; sindsdien was het monumentale pand aan de Hoofdstraat niet in gebruik.

    Dat was natuurlijk erg jammer en een gemis voor de gemeente, want het is een van de oudste panden van Hoogeveen en kent een rijke geschiedenis.

    De eigenaren van het pand hebben, samen met een groeiende groep vrijwilligers Kunsthuis Venendal in 2018 gevormd tot een aansprekend geheel.

    Kunsthuis Venendal biedt niet alleen boeiende exposities voor elke kunstliefhebber, maar ook ruimte voor activiteiten, muziek, vergaderingen, lezingen, literatuur en zelfs trouwerijen.

    De koffiehoek en de museumwinkel maken het plaatje compleet.

    Vanaf de opening op 16 december 2017 is gebleken, dat dit initiatief op groot enthousiasme kan rekenen. Wij hopen elke twee maanden met nieuwe exposities dit enthousiasme hoog te houden.

    Huize Venendal . . . een rijke historie!

    De geschiedenis van het pand gaat terug tot de zeventiende eeuw, maar daarvan is alleen nog de kelder over. Het pand zelf stamt grotendeels uit 1888.

    De naam 'huize Venendal is historisch gezien eigenlijk niet juist Het gebouw maakte ooit deel uit van het landgoed Venendal, gesticht door Hendrik Schaep. Dit pand was het poorthuis annex schuur, koestal en knechtenwoning.

    Het oude Huis Venendal stond waar we nu Hoofdstraat 7 vinden. Dat was gebouwd rond 1646.

    Het poorthuis liep door tot over de huidige straat, tot aan het water van de Eerste Wijk, nu Hoofdstraat.

    Ons huize Venendal heeft in de basis een geschil tussen Hendrik Schaep en Johan van Echten. Hendrik wilde zijn landgoed uitbreiden en een bestaande poort verplaatsen. Het gebied werd hem in 1653 geschonken door Johan van Echten. Johan weigerde echter om daadwerkelijk met de grond over de brug te komen, en liet er zelf een meierwoning neerzetten. Pas in 1662 werd er een overeenkomst gesloten tussen Schaep en de erven van Johan van Echten. Schaep kreeg het land, liet de woning ombouwen tot poorthuis, legde er een wijk en een singel omheen, waardoor het hele landgoed was afgeschermd van ongewenst bezoek.

     In het pand is een gevelsteen uit 1653 in een muur gemetseld. Het herinnert aan de toezegging of de bouw van de meierwoning. Twee andere stenen zijn erbij gevoegd, herinnerend aan de vorming van het huidige pand.

    Na het overlijden van Hendrik Schaep in 1668 heeft het gebouw vele eigenaren gekend. Het bleef steeds een ondersteunende functie houden van het hoofdgebouw.

    Na het uiteenvallen van het landgoed Venendal verdween het poortgedeelte, kwam er een nieuwe woning (1857), in 1888 voorzien van een geheel nieuw voorkomen. Dit naar een ontwerp van gemeentearchitect Hendrik Hoegsma. Het oude bijgebouw werd een herenhuis.

    De eerste museale bezetting, Hoogeveens Museum Venendal, werd geopend op 5 mei 1977. In 2001 kwam voor dit museum de uitbreiding op de achterzijde.

    (naar historisch onderzoek door Albert Metselaar ) 

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 8 keer bekeken

  • Handen (zie ook 'Handen' van 29 okt. 2017)

    20 januari 2019

    In de serie 'Souvenir dei Romani' heb ik nu een beeld gemaakt van twee handen die elkaar vasthouden. Hier zit aardig wat symboliek in: het laat een verbintenis of een overeenkomst zien; het kan vriendschap, liefde of een ontmoeting weergeven; of het sluiten van vrede. 

    Handen zijn fascinerend. Ze vertellen je veel van de mens die er aan vast zit.

    Handen schilderen, tekenen, hakken of boetseren is nog niet zo makkelijk. Als kijker zie je meteen of het klopt of niet. Ik heb daarom ook lang aan dit beeld gewerkt, en ik denk dat het nu wel af is, op een kleine afwerking na als het gegoten is.

    Afgelopen 17 januari heb ik het wasmodel naar mijn bronsgieter Ieme gebracht van Ateliers Museum Technische Werken in Groningen. Hij gaat er een mal op maken, daarna wordt het in brons gegoten waarna het op RVS pootjes, iets van de grijze stenen sokkel af, komt te staan. Ik denk dat het patin van de handen zelf grijsgroen wordt; niet al te donker. Het is altijd een beetje wikken en wegen wat het mooist is, dus het blijft een spannend gebeuren.

    Het zal voor het eerst te zien zijn op de Open Atelierdagen Coevorden op 9 en 10 maart 2019.  

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 213 keer bekeken

  • Nieuw fotolab: 'n stuk goedkoper!

    15 december 2018

    Ik ben erg content met mijn nieuwe fotolab. Dit bedrijf print mijn foto's echt prachtig, en de kwaliteit is perfect.

    De foto's op de expositie 'Landschappen rond het Posthuys' in het Posthuys zijn allemaal eenvoudig te bestellen. Op de flyers daar aanwezig kun je lezen hoe het in z'n werk gaat. Er zijn 3 maten, en dus 3 prijzen. Ik ga de levering meteen regelen zodra je hebt doorgegeven welke foto('s) je bestelt. 

    De nieuwe lage prijzen gelden ook voor alle foto's op deze site. In het menu op deze site kun je alle info vinden.

    Hieronder de flyers die ook in het Posthuys liggen.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 49 keer bekeken

  • Fotoshoot bronsgieter

    25 september 2018

    Het is al een half jaar geleden dat ik op dit blog schreef. Dat betekent niet dat er in de tijd niets gebeurd is. Het was zelfs behoorlijk druk met van alles, dus het atelier schoot er bij in. Het voorjaar en de zomer is voor ons altijd een drukke tijd omdat er dan veel te doen is in onze tuinen. Daarnaast maak ik voor diverse magazines producties met fotografie en tekst, en daar zat wel een onderwerp bij dat een relatie heeft met het maken van beelden. Ik mocht namelijk voor het magazine Noorderland (Nr. 8; verschijningsdatum 27 nov. 2018) een fotoreportage schieten bij mijn bronsgieter, Ateliers Museum Technische Werken in Groningen (https://ateliersmtw.nl/).

    Ateliers MTW, Groningen

    De fotoshoot ging vooral over het bronsgieten, en alles wat daarbij komt kijken. Zeer interessant! Leider Ieme is door mijn collega Jolanda de Kruyf geinterviewd. Ik ben zeer benieuwd hoe het rtikel van zo'n 8 pagina's eruit zal zien.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 92 keer bekeken

  • Beelden met rotzooi uit de natuur

    10 februari 2018

    Zoals bij veel collega’s is de natuur ook vaak mijn inspiratiebron bij het maken van beelden. Ik zet meestal de natuurlijke realiteit niet om naar een object die een eigen werkelijkheid creëert, maar ik voeg vindsels uit de natuur toe aan mijn beelden. Soms zijn die vindsels de aanleiding voor het maken van het beeld; ook komt het voor dat ik takjes, bladeren met een mooie nervatuur, en/of stukjes schors gebruik om een illusie te wekken van oorspronkelijkheid of natuurlijkheid. Het is fascinerend voor mij om zo te werken, en het levert in brons gegoten vaak ook erg mooie effecten op. Het is geen gemakzucht – ik zou die takjes, of die textuur van schors, ook in was na kunnen maken - maar ik vind het juist zo boeiend om het ‘echte’ materiaal te gebruiken. Het heeft voor mij iets ontroerends. Dat komt misschien omdat het vergankelijke materiaal gevangen wordt in brons, waardoor de schoonheid ervan blijvend is. Soms krijgt het ook iets sprookjesachtigs, zoals deze tuinwezentjes. Ze zijn gegoten en gepatineerd bij de bronsgieterij in Vroenhoven (B) (http://artandcraft.nl/). Het zijn unica's (inmiddels verkocht).

     'Naar het licht' - natuurlijk materiaal en was)

     'Naar het licht' (brons)

     'Triomf' (brons)

     bij de bronsgieter . . .

    Ook bij het beeld 'Icarus' heb ik takjes, schors e.d. gebruikt om de vleugels te maken.

     natuurlijk materiaal en was

    Bij mijn nieuwste beeld 'Restvormen I' (zie hieronder) heb ik geen materiaal uit de natuur gebruikt, maar bij het volgende beeld , dat een afgeleide is van 'Restvormen I', ga ik dat wel weer doen. Ik kan me er nu al op verheugen, maar ik moet nog even wachten tot het einde van deze maand, want dan komt mijn wasmodel weer terug van de gieter en kan ik er mee aan de slag. Ik hou je op de hoogte.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 303 keer bekeken

  • Het ontstaan van Icarus

    30 januari 2018

    Toen we nog maar pas in De Veenhoop (frl) woonden maakte ik kennis met beeldhouwster Els van der Glas uit Boornbergum, een buurdorp. Die kennismaking is uitgegroeid tot een hechte vriendschap, met als basis onze fascinatie voor de kunsten. Ze nodigde me uit om eens bij haar in het atelier te komen werken. Een slimme zet, want ik kon er door allerlei redenen niet toe komen om weer eens een beeld te maken. De fotografie, de tuin, de galerie en 'het leven van alledag' namen, mer dan mij lief was, veel tijd in beslag. Met een anatomieboek bij de hand ben ik aan een kleine tors begonnen in zwarte boetseerwas. Het ging me goed af - het was inspirerend om met Els samen te werken - en het duurde niet lang of de passie had me in zijn greep.

     

    De kleine tors stond daarna dagen op de eettafel in ons eigen huis, maar naar mate ik het vaker zag voldeed het me toch niet helemaal. Dat is het mooie van het constant weer opnieuw naar je werk kijken: op een gegeven moment zie je wat er niet goed is, of wat er aan veranderen moet. Ik nam het besluit om er armen aan te maken met vleugels, zodat het de tors van Icarus kon worden. Ik prikte aluminiumdraad in beide schouders en boetseerde de armen er omheen. De vleugels werden opgebouwd uit takjes uit de tuin, met stukjes schors en jute. De natuurlijke materialen zouden later vast mooi uitkomen in brons, was de gedachte. Met touw, in vloeibare was gedompeld, suggereerde ik dat de vleugels goed vast zaten aan de armen. Een smal riempje van een oud horloge van mijn moeder maakte de vleugels vast aan de tors. Nu had ik er een goed gevoel bij; er zat een mooie spanning in het beeld.

         Icarus in boetseerwas

    Bij Ateliers Museumtechnische Werken in Groningen (www.ateliersmtw.nl) liet ik een mal maken zodat ik in een oplage kon werken. Op die manier konden er een aantal versies gemaakt worden (8); bovendien kon ik bij elk exemplaar iets eigens toevoegen, en was er voor de kunstliefhebber iets te kiezen. Het was spannend om het eerste bronsgietsel op te halen. Ik was er erg verguld mee. De man van Els heeft het beeld gepatineerd in een mooie warmbruine kleur, dat paste prachtig bij het ruwe brok onyx dat ik in Soest had gevonden, en als sokkel moest dienen.

       

    Het geheel is fascinerend geworden; en het beeld was ook meteen verkocht, zodat ik nummer 2 en 3 heb kunnen laten gieten. Ook daar is er weer één van verkocht. Nu staan er weer 2 in ons atelier. Beiden zijn toch iets verschillend van elkaar. Nog steeds als ik ze zie, ben ik er blij mee.

    De figuur Icarus uit de Griekse mythologie heeft me altijd gefascineerd. Hoe hij met die zelfgemaakte vleugels te dicht bij de zon vloog, zodat de bijenwas smolt waar ze mee gemaakt waren, en hij in de Egeïsche Zee stortte. Al of niet op een rots. Veel kunstenaars spreekt dit gegeven aan. Meestal zie je op schilderijen of in beelden een naar beneden dwarrelende Icarus, of hij is al te pletter gevallen. Niet erg opwekkend eigenlijk: 'hoogmoed komt voor de val'.

    Ik wil met mijn beeld een andere kant van Icarus tonen. Aan de houding van de tors is goed te zien dat hij op het punt staat het luchtruim te kiezen en er helemaal, vol vertrouwen, voor gaat. Er spreekt iets heel positiefs uit deze versie, want het noodlot dat hem treft kent hij immers nog niet. Het is misschien wel een metafoor over hou je zou moeten leven: je angsten overwinnen en er helemaal voor gaan wat je ook doet, of wil doen.

    Icarus (brons op onyx) €1450 incl. btw

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 603 keer bekeken

  • De legende van Icarus

    29 januari 2018

    Schrijfster Margrethe Venema schreef een tekst over Icarus, met o.a. mijn bronzen beeld ter inspiratie.

      Icarus (brons, € 1450)

    Omdat Daedalus en zijn zoon Icarus door koning Minos gevangen worden gehouden in het labyrint op Kreta, bedenkt Daedalus een manier om te ontsnappen. Minos mag land en zee bezitten, maar de hemel staat open, vindt Daedalus. Hij bouwt daarop vleugels van een houten raamwerk, waarop hij veren plakt met was. Omdat was kan smelten, waarschuwt Daedalus Icarus om niet te hoog, te dichtbij de zon te vliegen, maar ook niet te laag, omdat de vleugels te zwaar zouden worden van het zeewater. In zijn enthousiasme en verlangen naar de goden wordt Icarus echter roekeloos; hij vliegt te hoog zodat de was smelt en stort neer in de Egeïsche Zee. Hoogmoed komt voor de val, is het oordeel. Op het beroemde schilderij 'De val van Icarus' van Pieter Breughel (1526 - 1569) zien we nog net een been uit de zee steken, en dat was het dan met Icarus. Het leven op aarde gaat ondertussen gewoon door, alsof het een alledaags incident betreft dat geen aandacht verdient.

    Wie was Icarus?

    Het wereldberoemde verhaal over Daedalus en zijn zoon Icarus inspireert tot op de dag van vandaag kunstenaars, schrijvers en dichters. Ik vind het boeiend om te zien hoe verschillend de interpretaties van het verhaal zijn en vooral van de rol van Icarus daarin. De jongeling, in de kracht van zijn leven, kan op het moment dat hij de waarschuwing van zijn vader in de wind slaat als een dwaas gezien worden, maar ook als held die vrijheid hoog in het vaandel heeft, als iemand die zijn hart volgt en risico neemt om zijn dromen waar te maken. In hoeverre hebben we reden om net als Icarus aan de aarde te willen ontsnappen of vinden we ter plekke alles wat we nodig hebben voor ons geluk? Misschien voelen we ons veilig in onze eigen kleine wereld en lachen we Icarus uit om zijn verlangen zichzelf te willen overstijgen, of bestempelen we zijn streven als naïeve jongensdromen, waar nog wel wat begrip voor valt op te brengen. Moeten we dromers tegen zichzelf beschermen? Hoe ziet u Icarus?

    Het lot van Icarus

    Als ik naar de bronzen Icarus van Gert Tabak kijk zie ik een krachtige jongeman die zijn vleugels uitslaat. Hij ziet zijn kans en is er klaar voor om het avontuur aan te gaan. Als ik denk aan het labyrint op het eiland Kreta en de gevangenschap waarin Icarus en zijn vader zich bevinden, dan kan ik me zijn sterke verlangen naar vrijheid des te beter voorstellen. Aan de ene kant gaat het om een grote ontsnapping, aan de andere kant gaat het ook om natuurlijke onderzoeksdrang en misschien verlangt Icarus ook naar een plek waar hij beter tot zijn recht komt. Wat me in het beeld van Gert Tabak treft is de houding waarbij Icarus, gezien de aangespannen spieren in zijn hals, smachtend omhoog kijkt, alsof hij daarboven zijn thuis droomt en heimwee heeft. Zijn hoofd heeft hij er echter niet bij... en oog voor gevaar heeft hij niet. Tegelijkertijd lijkt het er op dat de dromer maar één mogelijkheid heeft om aan het lot in het labyrint te ontsnappen, want ook voeten heeft hij niet, zodat hij alleen van zijn plek af kan door zijn vleugels uit te slaan. Hoe zijn vlucht ook zal uitpakken, hij moet en zal deze enige kans aangrijpen. Zijn gebalde vuisten drukken in deze zowel een sterke wil als wanhoop uit. Als we het gewenst hadden, hadden we Icarus dan tegen zichzelf kunnen beschermen?




     Gert Tabak, Icarus, 2010, brons
     Icarus kijkt verlangend naar de hemel. Zijn uit stokjes en
     schors bestaaande vleugels slaat hij zelfverzekerd uit.
     Hij is klaar om op te stijgen




     John Bulteel, Icarus, 2011, 110 x 150 x 150, mixed media
    Een gevallen Icarus ligt berustend neer. Nog eenmaal heft hij een vleugel op naar de hemel, zijn thuis. Dan geeft hij zich over.

    De val

    Op het moment dat Daedalus Icarus de vleugels omdoet wordt het lot van Icarus eigenlijk al bezegeld. Zodra Icarus vleugels heeft, heeft hij geen keuze meer. Zijn hart is overtuigd. Hij móet vliegen. Op zijn tocht wordt hij begeleid door zijn dromen; ze verleiden hem en lokken hem in de val. Verblind volgt hij zijn onstuimige hart, vliegt te hoog zodat de was smelt en valt te pletter. Hoogmoed kwam voor de val. Waren hoogmoed en zelfoverschatting de (enige) oorzaken van zijn val?

    Zie de mens

    Ik stel me voor dat Icarus voor zijn val nog in uiterst levendige en optimistische stemming was. Daar is nu een abrupt einde aan gekomen. De hoogte is niet meer. Icarus is uit zijn dromen ontwaakt, hij ligt er beduusd bij en heeft alle reden om over zichzelf na te denken en zijn idealen te herzien. Als ik naar de Icarus van John Bulteel kijk komen verschillende gedachten in mij op. Het zachtere materiaal waaruit het beeld gemaakt is, en ook de houding van het lichaam, drukken kwetsbaarheid uit. Het is Icarus na zijn val; weerloos ligt hij tussen een gebroken vleugel links van hem en een naar de hemel opgeheven vleugel rechts. Het zou een protest kunnen zijn, een laatste roep om genade aan de goden, een sprankeltje hoop, maar zijn open lijf weerspreekt dat en ademt berusting. Wat opvalt is dat John Bulteel ervoor koos om Icarus net als een engel geslachtsloos te maken. Wie weet was Icarus toch half god en half mens en kwamen zijn dromen van de hemel. Wie weet heeft hij na zijn val alsnog zijn bestemming gevonden en mag hij een plek onder de Goden innemen.

    Het oordeel over Icarus

    Als we de nadruk op de zelfoverschatting en hoogmoed leggen dan valt het oordeel over Icarus niet positief uit. Icarus is dan een muis die tegen beter weten een god wil zijn. Hij is megalomaan, iemand die al te zeer in zijn eigen mogelijkheden gelooft. Blind als hij is voor zijn eigen kwetsbaarheid en beperkingen schiet hij door. Vanuit dit oordeel is de val van Icarus voorspelbaar en geeft reden om de schuld bij hemzelf te leggen. De legende dient er dan ertoe om ons nederigheid te leren. Anders dan de onbezonnen Icarus kennen de schaapherder en de boer uit het schilderij van Pieter Breughel hun plek wél; ze hebben daarom alle reden om hun schouders voor Icarus op te halen, alsof er van een catastrofe geen sprake is.
    Als we echter bij ons oordeel de nadruk leggen op de vrijheidsdrang en idealen van Icarus dan komen we tot een andere conclusie. We krijgen dan respect voor deze hoogvlieger, die anders dan de schaapherder en de boer risico durfde te nemen om zijn dromen te verwezenlijken. Nog altijd hebben we mensen nodig die vanuit hun dromen vertrekken, pioniers, ontdekkingsreizigers en vernieuwers die zich niet door angst laten leiden, die out of the box durven te denken, om ondanks de gevaren die dat met zich meebrengt, vanuit een sterke drive hun dromen te verwezenlijken. Waarschijnlijk is een parachute de beste oplossing voor de hoogvliegers onder ons, zodat ze na vallen ook weer kunnen opstaan en verder kunnen gaan met hun experimenten en onderzoekingen - om zodoende iets waardevols toe te voegen en andere mensen te inspireren.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 639 keer bekeken

  • Eindelijk weer naar de bronsgieter!

    23 januari 2018

    Eindelijk ben ik na lange tijd weer naar de bronsgieter geweest in Groningen. Ik was nog nooit in dit nieuwe gebouw geweest van Ateliers MTW (www.ateliersmtw.nl). Wat een heerlijke inspirerende ruimte. Er werken veel mensen in diverse ateliers. Er worden mallen gemaakt, beelden gezandstraald, gepatineerd, objecten natuurgetrouw geschilderd, gegoten in brons of aluminium, bijgeslepen, gelast, etc, etc. Die bedrijvigheid is opwindend om te zien.

    Ateliers MTW is een bedrijf met twee gezichten. Ze leveren kwalitatief hoogwaardige producten zoals replica’s van museale voorwerpen en bronzen beelden. Tegelijkertijd bieden ze medewerkers de mogelijkheid om hun eigen kwaliteiten te ontdekken en te ontwikkelen. En dat al vanaf 1989. Het resultaat van deze werkwijze zijn kwaliteitsproducten voor klanten, en daarnaast kansen voor medewerkers. Werk met een meerwaarde. Iedereen die er werkt is goed opgeleid voor hun vak, en het zijn stuk voor stuk aardig. Kortom een bedrijf om graag heen te gaan.

    Ik was samen met collega Els van der Glas (www.elsvanderglas.nl), die ook een paar beeldjes weg moest brengen. 

      Els van der Glas

    Ik heb 'Restvormen I' (werktitel) weggebracht. Van het beeld in was wordt een rubberen mal gemaakt. Het beeld zelf blijft intact, zodat ik het terug kan krijgen. Dat dient dan als basis voor weer een ander beeld (restvormen II). In de verstevigde rubberen mal wordt gietwas gegoten om de vorm te krijgen die via de verloren-was-methode (á cire perdue) de definitieve vorm oplevert, waar het brons in gegoten kan worden. De mal wordt erom weggeslagen na afkoeling en het beeld komt tevoorschijn. Dat wordt schoongemaakt en gezandstraald, waarna het gepatineerd kan worden en gepolijst.

      beeld (van Els) verhitten

      met Ieme kijken naar de juiste stand

      het lassen

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 231 keer bekeken

  • Inspirerende dag met beeldhouwer/schrijfster Ynskje Penning

    20 november 2017

    Voor het magazine Noorderland had ik een fotoshoot bij Ynskje Penning in Haren (Gr) over het boek 'Emo's labyrint', een historische thriller over de reis die abt Emo 800 jaar geleden naar Rome maakte om de paus te spreken over een bepaalde kwestie (zie http://www.ynskjepenning.nl/abtemo.html).

    De 8-pagina grote productie in Noorderland nr.1 2018 zal ook zijdelings gaan over de beelden die Penning maakt. Het was een zeer inspirerende ontmoeting. Haar beelden, vooral portretten, spraken me erg aan, vanwege het dynamische karakter van de huid. Iets dat ik ook altijd zo mooi vind bij Els van der Glas. Het is de kunst om onder die wat grovere toets toch de anatomie goed in de gaten te houden, en daar zijn beide dames goed in.

     

     buste van Abt Emo (brons) Ynskje Penning

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 462 keer bekeken

  • Nick Bibby

    15 november 2017

    Kunstenaar Nick Bibby (http://nickbibby.com/) woont en werkt in Devon. Ik bewonder zijn technische kennis bij het maken van zijn beelden. De armaturen die hij ontwikkeld zijn eigenlijk al kunstwerken. Anatomisch is hij steengoed, en de afwerking van de beelden is ongelofelijk geraffineerd.

    Op onderstaand filmpje is te zien hoe hij een beeld 'polijst'. Deze techniek gebruik ik ook om de huid van mijn beeld 'Restvormen I' te bewerken.

     https://www.facebook.com/NickBibby.Sculpture.Bronze/videos/1387579091370619/

     

     

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 175 keer bekeken

  • Meer blogs >>